Het verzet van de hongerstakers heeft het fascisme in Turkije teruggedreven

132

Bij de aankondiging van de start van haar hongerstaking op 7 november 2018, verklaarde Leyla Güven: “Ik ben actief betrokken bij de politiek en beïnvloed door het perspectief van PKK-leider Abdullah Öcalan die de participatie van vrouwen in de politiek bepleit. Vandaag de dag wordt het isolement dat aan de heer Öcalan wordt opgelegd niet tegen één persoon uitgeoefend, maar tegen een heel volk. Isolatie is een schending van mensenrechten. Als lid van dit volk ga ik uit van een onbepaalde, ongeplande hongerstaking om te protesteren tegen het isolement dat werd opgelegd aan mijnheer Öcalan. Vanaf nu zal ik mezelf niet meer verdedigen voor de rechtbank. Ik zal doorgaan totdat het gerecht haar oneerlijke beslissingen beëindigt en de isolatie wordt opgeheven. Indien nodig, zal mijn actie evolueren in een vasten tot de dood.”

De beweging geïnitieerd door het Koerdische Parlementslid van de Democratische Volkspartij (HDP) heeft zich verspreid naar gevangenissen, naar Hewlêr (Erbil), Makhmour, Straatsburg, Parijs, Engeland, Nederland, Duitsland, Canada, Oostenrijk, Zwitserland. Geleid door duizenden mensen, is het een ongekende verzetsbeweging tegen het fascisme geworden.

Duizenden mensen hebben hun leven op het spel gezet om het isolement, de mensenrechtenschendingen en de bloedbaden gepleegd door Erdogans dictatuur aan de kaak te stellen en de aandacht te vestigen op het gevaar dat dit fascistische regime vormt voor Koerdistan en voor iedereen in het Midden-Oosten.

De vastberadenheid van de hongerstakers was uiteindelijk de reden voor het opheffen van het totale isolement dat werd opgelegd aan de heer Öcalan: na bijna 8 jaar bezoek verbod op, kon de Koerdische leider zijn advocaten ontmoeten. Deze overwinning is ook te danken aan de strijd van de moeders van politieke gevangenen die onvermoeibaar hebben gedemonstreerd voor gevangenissen en op straat ter ondersteuning van hun kinderen. Geconfronteerd met repressie, politiegeweld en vernederende behandelingen, braken ze de ketens van de isolatie. Hun traditionele witte sluier is het symbool geworden van dit verzet tegen isolatie en fascisme.

We mogen ook de politieke gevangenen en militanten niet vergeten die geen ander middel vonden dan zichzelf het leven te ontnemen om het fascisme en de dictatuur in Turkije te veroordelen: Umit, Zulkuf, Ayten, Medya, Zehra, Ugur, Yonca, Siraç.

Geconfronteerd met wijdverspreid verzet in Europa en met name in Straatsburg, door activisten, advocaten, academici die mee in hongerstaking gingen en solidariteitsdemonstraties, werd het fascistische regime van Erdogan gedwongen zich terug te trekken.

Ze liet de broer van Mr. Öcalan voor het eerst in januari toe om hem te bezoeken. Vervolgens liet ze zijn advocaten hem voor de eerste keer ontmoeten op 2 mei en een tweede keer op 22 mei. Tijdens deze laatste bijeenkomst gaf Abdullah Öcalan zijn advocaten een boodschap waarin hij de hongerstakers opriep om hun actie te beëindigen, door nadruk te leggen op het feit dat ze hun doel hebben bereikt.

In reactie op deze oproep hebben Leyla Güven, politieke gevangenen en alle andere mensen die betrokken zijn bij deze enorme wereldwijde beweging op zondag 26 mei het einde van hun actie aangekondigd.

Een overwinning werd behaald tegen de isolatiepolitiek van de Turkse staat, maar de strijd gaat verder voor de bevrijding van Öcalan en tegen het Turkse fascistische regime.

Als NavBel willen we daarom graag alle mensen en organisaties bedanken die deze verzetsbeweging op verschillende manieren hebben gesteund en we kijken er naar uit om samen met hen de komende strijd voor vrede in Koerdistan en het Midden-Oosten te voeren.