Aanval op trouwfeest in Gaziantep (Dilok)

355

Een laffe terreuraanval op een trouwfeest, gisteravond in Gaziantep (Koerdisch Dilok) eiste een zware tol: 51 Koerdische burgers werden gedood en honderdtal gewonden. Deze middag is men begonnen met de begrafenissen. De foto doet me denken aan een oorlog. Dat het officieel zo niet genoemd wordt, kan niet verdoezelen dat het leed en het potentieel gevaar dat van een oorlog evenaart.14102733_1273476206038203_9116294541544028956_n

De AKP-regering blijft een verkeerde politiek volgen, zowel in Turkije als in Syrië en aan beide kanten van de grens betalen de mensen er een zware prijs voor. De aanslag wordt opnieuw toegeschreven aan IS, maar dat is een uitvlucht, een afleiding. Het afgelopen jaar zijn in Turkije veel aanslagen gepleegd op Koerden, socialisten, opposanten van de regering… die telkens toegeschreven werden aan IS. Maar IS heeft ze nooit opgeëist. Toch wel raar als je ziet dat IS, hoe brutaal ook, al zijn aanslagen met trots opeist, en zelfs aanslagen opeist die door psychotische ‘lone wolfs’ gepleegd worden. Wij weten beter. De Turkse staat bestelt aanslagen en paramilitaire groepen, al dan niet aanleunend bij jihadisme of salafisme, voeren ze maar al te graag in onderaanneming uit. Uiteraard neemt dit niet weg dat IS aanwezig is in Turkije en zich in de zuid-oostelijke steden nestelt. De steun die de AKP-regering geeft aan de terreurorganisaties in Syrie, inclusief IS, is ondertussen publiek geheim.

Ik vind het zeer frustrerend dat ik vandaag dit bericht moet posten, want eigenlijk wou ik vandaag iets anders communiceren. Gisteren heeft de Koerdische Vrijheidsbeweging in een publieke statement de hand gereikt naar Turkije om opnieuw het vredesproces te activeren en een politieke, onderhandelde oplossing te zoeken voor het conflict. De PKK liet weten haar verantwoordelijkheid te willen opnemen om te voorkomen dat Turkije afglijdt in een spiraal van geweld. Deze verklaring werd met groot enthousiasme onthaald omdat het mogelijks een keerpunt kan betekenen. Een stroom van positieve reacties van democratische, progressieve organisaties zoals vakbonden, liberale middens, academici en opiniemakers, bewijst dat het gemis van de verloren gegane vredesproces groot is en dat het nog altijd levensvatbaar is.

De Koerden en de HDP waren altijd principieel voor dit standpunt, niet in het minst omdat de Koerden als geen ander weten dat geweld politiek en sociaal vernietigend is. Natuurlijk is zelfverdediging onvermijdelijk en een natuurrecht, maar een democratische en sociale samenleving opbouwen vergt een andere ingesteldheid, visie en taal. En veel moed natuurlijk. De verlokking van het gemak van wraak is groot, maar de Koerden zijn politiek, en moedig, genoeg om te weten dat het geweldprobleem een grote obstakel is om een radicaal-democratische, vredelievende, pluralistische en sociaal bevrijdende samenleving op te bouwen waar de grote meerderheid van de bevolking in kan participeren. Dat blijft nog altijd het grote doel. Staatsgeweld en een Turkse samenleving die wegkwijnt in racisme, staatsnationalisme en fascisme vormt een grote obstakel om dat doel te bereiken. Daarom dat de HDP uitdrukkelijk en koppig samen met democratische en progressieve Turken een gedeelde toekomst voor Turkije en Koerdistan wilt uittekenen.

Dat was het grote belang van de verklaring van de PKK en vandaag ging de publieke opinie van Turkije hiermee bezet zijn, maar dan gebeurde die onmenselijke aanslag. Alsof sommigen willen zeggen dat ze beter gediend zijn met oorlog en geweld. De verantwoordelijkheid ligt nu bij de Turkse regering om te antwoorden op die verklaring. Het is aan Turkije om nu te beslissen of zij een speeltuin wil zijn voor jihadistische en paramilitaire terreurorganisaties, of een moderne democratische land. Turkije moet beseffen dat ze de oorlog tegen de Koerden niet mooi afgelijnd, steriel, onder een kaasstolp kan voeren, maar dat Turkije er ook een prijs voor betaalt. De mislukte bloedige coup van juli bewijst dat. Waar democratie en rechtvaardigheid verdwijnen, zullen “klieks” onderling blijven vechten voor meer macht en heerschappij.

Orhan Kilic